Lemkin openhartig over spelen in oorlogsgebieden: "Alles in mij schreeuwde: níét doen"

Stav Lemkin kwam afgelopen zomer naar FC Twente. De Israëlische verdediger kwam over van het Oekraïense Shakhtar Donetsk. In zijn carrière maakte de 22-jarige enorm veel mee. Niet per se op voetbalgebied, maar op alles daaromheen. Lemkin voetbalde in niet één, maar in twee landen waar oorlog plaatsvond en nog steeds plaatsvindt.

In 2023 verliet Lemkin zijn thuisland Israël voor een stap naar Oekraïne, het land waar zijn moeder vandaan komt, maar ook al jaren een oorlogsgebied. "Ik heb het echt onderschat. Toen ik met de club sprak, stelden ze me gerust. “Maak je geen zorgen, je zit met je teamgenoten in de best denkbare hotels, alles is prima geregeld", zegt de Israëliër tegenover Geert-Jan Jakobs van Voetbal International.

"Hoe anders was de werkelijkheid. Ik neem mezelf kwalijk dat ik niet naar mijn gevoel heb geluisterd", vervolgt Lemkin. "Alles in mij schreeuwde: Níét doen, niet nu. Maar mijn hoofd fluisterde: grote club, Champions League, ze willen je heel graag, veel geld. Als je nu niet gaat, duurt het misschien nog lang voor een club buiten Israël je oppikt. Ik was niet geduldig genoeg."

Leerzaam

"Maar ik zou het niet willen veranderen. Ik heb zoveel geleerd tijdens dat jaar in Oekraïne. Zoveel overwonnen. Wezenlijkere dingen dan een nederlaag, blessure of plek op de bank. Ik was bang, ongelukkig en eenzaam", gaat de 22-jarige verdediger verder. "Je wilt naar huis, maar dat kan niet. Je hebt een contract, verplichtingen. Ik heb doorgezet, hoe moeilijk het ook was. Zeker in de tijd dat ik geblesseerd was. Terwijl de andere jongens samen optrokken en onderweg waren voor wedstrijden, bleef ik twee, drie maanden met een fysiotherapeut alleen achter in Kiev.

Geblesseerd schuilen

"Elke dag moest ik minimaal één keer de schuilkelder in. En dat terwijl ik een zware hamstringblessure had. Ik kon niet rennen, amper lopen. Mijn kamer was op de vierde verdieping. Zodra het luchtalarm ging, was de lift buiten gebruik. Dus strompelde ik die trappen af. Ging ik hinkelend die schuilkelder in. Als tijdens trainingen het alarm klonk, moesten we de schuilkelder in. Tijdens wedstrijden gebeurde het ook. We trapten eens af om één uur ’s middags en waren ’s avonds rond acht uur pas klaar."

"Ik heb zelf geen raketten zien overvliegen. In Israël wel. Als je daar sirenes hoort, weet je dat je echt moet schuilen. Het luchtalarm wordt specifiek per stad geactiveerd. In Oekraïne klonken ze voor het hele land, ook als de inslagen duizend kilometer verderop waren. Toch voelde ik me veiliger in Israël. Het is mijn thuis, mijn familie was dichtbij", besluit Lemkin.

FC Twente

In de zomer van 2025 meldde FC Twente zich voor Lemkin, die ook in de belangstelling stond van het Amerikaanse Colorado Rapids. "Ik wist er niet veel van, alleen dat het een van de grootste clubs in Nederland is. Joris van Overeem en Tyrese Asante, mijn Nederlandse teamgenoten bij Maccabi, waren heel positief over FC Twente. Ik wist wat ik wilde", besluit de 22-jarige Israëliër.